December 2020

23 december 2020

Toen we elkaar op 1 januari 2020 een gelukkig, maar vooral gezond nieuwjaar wensten, wisten we nog niet wat ons boven het hoofd hing. Slechts twee maanden later waren we verwikkeld in een gevecht met een onzichtbare, maar uiterst dodelijke vijand: Corona.

Ik weet nog dat ik na de persconferentie in Maart verslagen op de bank zat omdat het wel oorlog leek. Tegelijkertijd dacht ik ook: “even met z’n allen in ‘lock down’ en dan zijn we voor de zomervakantie weer (virus)vrij”.

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat het al december is en dat we nog steeds vechten tegen Corona. De tijd van gezelligheid, bijpraten met familie en vrienden en vrede op aarde zit er dit jaar niet in. De wereld lijkt wel voorgoed veranderd: 1,5 meter afstand, een mondkapje, overvolle ziekenhuizen, alle horeca dicht, geen evenementen, thuiswerken en alleen noodzakelijke reizen maken.

Steeds vaker hoor ik geluiden: “ik kan het niet meer aan, ik houd dit niet nog maanden vol. Laat onze jeugd niet voorbijgaan zonder ontspanning, feesten en festivals.”

Afgelopen week was ik bij één van mijn cliënten om te vragen hoe het met haar gaat. Ze heeft een lichamelijke handicap en leeft al jaren op bijstandsniveau. Uiteraard komt Covid-19 aan de orde. Ze zegt: ‘hoezo Corona, ik weet dat ik moet oppassen, maar in mijn dagelijkse leven merk ik er verder niets van”.

Toen realiseerde ik mij dat datgene waar wij inmiddels intens naar verlangen: een terrasje pakken, vakantie, gezellig uit eten, lekker winkelen, een leuk feestje organiseren of weer naar een voetbalwedstrijd gaan, er ook na de Corona voor velen niet inzit. Wat voor ons een tijdelijke, nauwelijks vol te houden, manier van leven is, is voor mensen in armoede hun ‘normale’ leven.

Het vaccin is klaar en het einde is in zicht. Nog even en we kunnen weer feesten en vakantie vieren. Nu alleen nog een vaccin tegen armoede.

Postbus 132
7570 AC Oldenzaal

Bezoekadres Profez BV
Welbergweg 23
7556 PE Hengelo
Alleen op afspraak